เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 - ศึกสุดท้ายของจี้หลิง
บนยอดเนินลั่วหม่าชิว สายลมพัดพาเมฆาทลาย เสียงอึกทึกแห่งสมรภูมิค่อยๆ แว่วไกลออกไป
หยวนซู่ถือคนโทหยกอันประณีต ข้างในบรรจุน้ำผึ้งผสมน้ำมี่สุ่ยอันหวานหอม ก้าวย่างอย่างมั่นคงตรงเข้าไปหาจี้หลิง สายตาของจี้หลิงจับจ้องไปยังคนโทหยกในมือหยวนซู่อย่างไม่อาจห้ามได้ จากนั้น เขาก็ทอดถอนใจยาว ฝีเท้าหนักแน่นทว่ามั่นคง ค่อยๆ เดินมาหยุดอยู่ข้างกายหยวนซู่
"จี้หลิง ที่นี่มีแต่ทหารแตกทัพ เสียงเอะอะรบกวนจิตใจยิ่งนัก สู้ไปหาที่เงียบสงบกับเจิ้นดีกว่าหรือไม่?" คำพูดของหยวนซู่ แฝงความอ่อนโยนที่ไม่อาจปฏิเสธได้อยู่หลายส่วน
กล่าวจบ หยวนซู่ก็นำจี้หลิงเดินผ่านฝูงชนที่สับสนวุ่นวาย มายังพื้นที่โล่งกว้างแห่งหนึ่งซึ่งห่างไกลจากความวุ่นวาย รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมและเสียงหัวใจที่เต้นสอดประสานกัน
ทั้งสองนั่งลงบนพื้นดินอย่างไม่ถือตัว คล้ายกับว่าความวุ่นวายในโลกหล้า ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับพวกเขาอีกต่อไป
สายตาของหยวนซู่ทอดข้ามความสงบเบื้องหน้า มองไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น แววตาถักทอด้วยอารมณ์อันซับซ้อน คล้ายกำลังรำลึกความหลัง และคล้ายกำลังครุ่นคิด
"จี้หลิง เจ้ายังจำได้หรือไม่ ตอนที่เจ้าก้าวเข้าสู่ตระกูลหยวนในคราแรก เจ้าอายุเท่าใด?"
น้ำเสียงของหยวนซู่ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยมนต์ขลัง คล้ายสามารถข้ามผ่านกาลเวลา ปลุกความทรงจำที่ถูกฝุ่นกลบไว้ให้ตื่นขึ้น
มุมปากของจี้หลิงยกยิ้มบางๆ น้ำเสียงแฝงความอบอุ่นและความสะท้อนใจ