เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 - หยวนซู่ผู้หนีเตลิดอย่างตื่นตระหนก
จ้าวอวิ๋นหลังผ่านการต่อสู้อันดุเดือด ในที่สุดก็บีบให้จี้หลิงผู้กำลังฮึกเหิมต้องล่าถอยไปชั่วคราว จากนั้นเขาก็ชูแขนขึ้นกู่ร้อง เสียงของเขาทะลุผ่านความอึกทึกแห่งสมรภูมิ เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจมีข้อกังขา
"จงวางอาวุธหนักในมือของพวกเจ้าลงเสีย ข้าจะเปิดทางรอดไว้ด้านหนึ่ง ละเว้นชีวิตพวกเจ้า!"
กล่าวจบ เขาก็หันสายตาไปทางจี้หลิง น้ำเสียงแฝงความจริงใจและความเสียดายอยู่หลายส่วน "ขุนพลจี้หลิง เหตุใดจึงไม่ยอมคล้อยตามสวรรค์ ยอมสวามิภักดิ์ต่อผู้เป็นนายของข้าเล่า? นายท่านจะต้องมอบหนทางรอด ให้ผู้กล้าได้มีที่สำแดงฝีมือเป็นแน่"
ในใจของจ้าวอวิ๋นลอบชื่นชม สำหรับจี้หลิงแล้ว เขาย่อมมีความเคารพอยู่หลายส่วน
ทั้งที่รู้ดีว่าการมาครานี้อันตรายยิ่งยวด ไม่ต่างอันใดกับการก้าวเข้าสู่แดนอับจน ทว่าจี้หลิงกลับมุ่งหน้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้อย่างเด็ดเดี่ยว ความภักดีและความกล้าหาญที่มีต่อหยวนซู่นี้ ช่างประเสริฐและชวนให้สะเทือนใจยิ่งนัก
จี้หลิงได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะร่า เสียงหัวเราะมีทั้งความรันทดและความองอาจ "ฮ่าๆๆๆ! ผู้กล้าย่อมยอมสละชีพเพื่อคนที่เข้าใจตน ข้าได้พบนายท่าน ชาตินี้ไม่เสียชาติเกิดแล้ว! ต่อให้ต้องตาย ก็ถือเป็นเกียรติยศสูงสุด!"