เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 340 - หยวนซู่ฝ่าวงล้อม!
ราตรีลึกสงัด ดวงดาวเบาบาง ทัพใหญ่ใต้บัญชาของหยวนซู่จมดิ่งสู่ห้วงนิทราด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการร่อนเร่เดินทางติดต่อกันหลายวัน ทั้งภายในและภายนอกค่ายทหารเงียบสงัด มีเพียงเสียงกรนต่ำๆ ที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว ทำลายความเงียบงันของค่ำคืน
ส่วนทหารทัพหยวนที่ทำหน้าที่เฝ้ารักษาการณ์ แม้จะฝืนเบิกเปลือกตา ทว่าก็ถูกความเหนื่อยล้าที่เกาะกุมต่อเนื่องกัดกร่อน แววตาเหม่อลอย ความระแวดระวังประหนึ่งเปลวเทียนกลางสายลม ริบหรี่จวนจะดับมอด
หลายวันมานี้ พวกเขาไม่ได้หยุดพัก สร้างแนวป้องกันประหนึ่งแข่งกับเวลา ขอบตาดำคล้ำกลายเป็นสหายที่ซื่อสัตย์ที่สุด เป็นพยานถึงความเหน็ดเหนื่อยและความพยายามอันไร้ที่สิ้นสุด
ในยามที่สรรพสิ่งเงียบสงัดนี้ อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทว่าทัพหยวนทั้งบนล่างกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
เสียงแหลมคมแหวกอากาศดังขึ้นติดต่อกัน ดั่งเสียงกระซิบของภูตผียามค่ำคืน เป็นสัญญาณเตือนถึงพายุที่กำลังจะมาเยือน ทัพหน้าของทัพเปิ้งโจว กลุ่มผู้กล้าที่มีวิชาเกาทัณฑ์อันล้ำเลิศ ดุจภูตพรายในเงามืด อาศัยแสงจันทร์อำพราง ใช้ลูกศรที่แม่นยำไร้ผู้ต่อกร ปลิดชีพทหารยามของทัพหยวนไปทีละคน
ศรแต่ละดอก ล้วนเป็นการท้าทายแนวป้องกันของทัพหยวนอย่างเงียบเชียบ และเป็นลางบอกเหตุว่าตราชั่งแห่งชัยชนะกำลังเอนเอียงอย่างเงียบๆ
ไม่นาน เสียงฝีเท้าของม้าศึกอันเร่งร้อนและหนักแน่น ก็ดังกระหึ่มเข้ามาประดุจเสียงฟ้าร้อง สั่นสะเทือนผืนดินทุกอณูในค่าย
ตึง ตึง ตึง