บทที่ 930 วิถีแห่งชีวิตและความตาย

บทที่ 931 วิถีแห่งชีวิตและความตาย

สติสัมปชัญญะแตกละเอียดราวกับกระจกที่ร่วงหล่น ทุกเสี้ยวสะท้อนใบหน้าของเกาหมิ่ง ตัวเขาที่ตายไปแล้วทั้งหมดต่างส่งเสียงกรีดร้องและโวยวายอยู่ในหัว เขาอยากจะฉีกกระชากลู่จ้าง ฉีกกระชากซือถูอัน และฉีกกระชากตัวเองให้เป็นชิ้นๆ

การกลายสภาพของโลกวิปลาสเร่งตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความทรงจำทั้งหมดกลายเป็นเชื้อเพลิง ลู่จ้างคงคาดไม่ถึงแม้ตายไปแล้ว ว่าเกาหมิ่งเป็นถึงระดับ 'เจ้าแห่งเมืองเลือด' แล้ว และยังคงสู้สุดชีวิตตั้งแต่แรกเริ่ม ไม่สิ การสู้สุดชีวิตยังไม่เพียงพอที่จะอธิบายความบ้าคลั่งของเขาได้

“อย่าส่งเสียง! อย่าส่งเสียง! เขาเป็นคนฆ่าพวกแก ฆาตกรอยู่ในห้วงน้ำลึก!”