บทที่ 547 ไร้ข้อห้าม

บทที่ 548 ไร้ข้อห้าม

เกาหมิ่งเลิกคิดฟุ้งซ่าน เขาเอื้อมมือไปตบเสาต้นเดียวในบ้าน เสาต้นนั้นเหมือนกระดูกสันหลังของคนเป็น ๆ ที่ทอดจากบนลงล่าง ทะลุหลังคาและพื้นดิน

การกระทำของเกาหมิ่งทำให้ใบหน้าบนเสาไม้ตกใจ แต่ใบหน้านั้นถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่สามารถหนีได้ ทำได้เพียงมองเกาหมิ่งด้วยสีหน้าขมขื่นและจริงใจ

ในบ้านไม่มีลม แต่ขี้เถ้าในเตาไฟกลับปลิวไปเอง และมีตัวอักษรใหม่ปรากฏขึ้น นี่ดูเหมือนจะเป็นวิธีเดียวที่เจ้าของบ้านจะสื่อสารกับเกาหมิ่งได้