บทที่ 548 คนตีเกราะเคาะไม้

บทที่ 549 คนตีเกราะเคาะไม้

คนตีเกราะเคาะไม้เดินขึ้นมาบนถนนสายตะวันตก ร่างกายสั่นเทาหยุดลงตรงหน้าเงาที่เกาหมิ่งใช้ซ่อนตัว

“ยามหนึ่งยามซวี (19.00-21.00 น.) ฟ้าแห้งลมแรง ระวังฟืนไฟด้วย”

ยามหนึ่งในโลกความเป็นจริงก็คือช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม แต่สิ่งที่เกาหมิ่งสนใจในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเวลา คนตีเกราะเคาะไม้ชราผู้นี้พบตัวเขาแล้ว เสียงฆ้องที่ดังขึ้นข้างหูราวกับจะกระชากวิญญาณของเขาให้ออกจากร่าง

เกาหมิ่งกัดฟันอดทนต่อความรู้สึกไม่สบายตัวแล้วถอยร่นไปด้านหลัง ทันทีที่เขาขยับออกจากจุดเดิมก็พบว่า พื้นที่ที่เขาเคยยืนอยู่นั้นเต็มไปด้วยเศษดิน หลังจากเสียงฆ้องดังขึ้น เสื้อผ้าของเขาก็ยังมีเศษดินร่วงหล่นลงมาไม่หยุด