บทที่ 546 ไม่มีทางที่จะฝังฉันหรอกใช่ไหม

บทที่ 547 ไม่มีทางที่จะฝังฉันหรอกใช่ไหม?

เกาหมิ่งกำลูกดินที่ถูกผนึกด้วยขี้ผึ้งไว้ในมือแล้วพยักหน้า “ของพวกนี้ฉันจะช่วยนายเอาไปส่งให้ มีอะไรจะสั่งอีกไหม?”

“บ้านของคนฆ่าสัตว์ ร้านขายเนื้อ และโรงเลี้ยงสัตว์เป็นตัวแทนของวิธีการปรับปรุง แต่คนฆ่าสัตว์ไม่รู้ทำไมถึงคลุ้มคลั่ง ฆ่าเจ้าของร้านขายเนื้อ ทำลายร้านขายเนื้อ และตอนนี้กำลังตามหาเจ้าของโรงเลี้ยงสัตว์อยู่” ใบหน้าในลำคอของหมูขาวซีดเผือด แต่เขาก็ยังคงล่อลวงว่า “คนฆ่าสัตว์ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ มีดฆ่าหมูในบ้านล้วนเป็นของวิเศษ สามารถฆ่าผีและปราบมารได้ ถ้าคุณต้องการ คุณสามารถเลือกไปชิ้นหนึ่งได้ แต่อย่าโลภ”