บทที่ 471 ตุ๊กตาไม้

บทที่ 472 ตุ๊กตาไม้

“สมองมีปัญหาหรือไง? เสียงฉันเนี่ยนะจะให้เป็นย่าเธอ? ฟังไม่ออกหรือไงกัน!” ป้าหวังเริ่มรู้สึกว่าการตัดสินใจเข้าร่วมการทดสอบนี้เป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์ ของที่วัยรุ่นสมัยนี้ชอบมันช่างแปลกประหลาดเกินไปจริงๆ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ทำให้ป้าหวังต้องหุบปากลง ประตูห้องตรงหน้าถูกกระชากเปิดออก ภายในห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของเก่าเก็บมีชายหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่

บนศีรษะที่ล้านเลี่ยนมีรอยแผลเป็นน่าเกลียดปรากฏอยู่ ครึ่งหนึ่งของใบหน้าถูกไฟคลอกจนเสียโฉม ชายหนุ่มสวมเสื้อไหมพรมที่ขาดวิ่น ในอ้อมกอดกอดวิทยุเครื่องหนึ่งที่พังไปแล้วไว้แน่น เบ้าตาซ้ายของเขาถูกยัดด้วยลูกแก้ว มีเพียงตาขวาเท่านั้นที่ยังใช้งานได้ปกติ