บทที่ 472 ความรู้สึกที่คุ้นเคย

บทที่ 473 ความรู้สึกที่คุ้นเคย

เดิมทีป้าหวังและสวีหย่าจิ้งที่หลบอยู่ด้านหลังถูกเบียดมาอยู่แถวหน้าสุด ทุกคนต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ไม่กล้าขยับเขยื้อน เพราะแรงกดดันที่ชายหนุ่มตาเดียวคนนั้นแผ่ออกมามันรุนแรงเกินไป

ลำแสงจากไฟฉายส่องกราดไปบนตัวของแต่ละคน ชายหนุ่มดูมีความสุขมาก ราวกับว่าหลังจากเวลาผ่านไปนานหลายปี ในที่สุดก็มีคนยอมมาเล่นเป็นเพื่อนเขาเสียที

“อย่าขยับ อย่าขยับ ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับพวกเธอ ก็ห้ามขยับเด็ดขาด” ทุกคำพูดของชายหนุ่มตาเดียวดูเหมือนกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง ดวงตาข้างเดียวของเขาหมุนกลอกไปมา

ผู้เข้าทดสอบที่หลบอยู่ในห้องอื่นต่างไม่กล้าส่งเสียง ทุกคนราวกับกลั้นหายใจเอาไว้

ชายหนุ่มค่อยๆ หันหลังกลับแล้วปิดไฟฉายลงอีกครั้ง