บทที่ 237 ผู้ป่วยโรคนอนไม่หลับ

บทที่ 238 ผู้ป่วยโรคนอนไม่หลับ

ผู้ป่วยโรคนอนไม่หลับเลิกส่งเสียงโวยวาย เขาประคองนิ้วมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดๆ ของตัวเองเอาไว้ เดินอย่างระมัดระวังไม่ให้เกิดแรงกระแทก

ชั้นสี่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่เห็นวี่แววของใครเลย เซวียนเหวินและซู่ม่อเองก็ไม่รู้ว่าผู้ป่วยโรคนอนไม่หลับกำลังหวาดกลัวสิ่งใดกันแน่

พวกเขาเดินย่องไปได้สิบกว่าเมตรก็หยุดลงที่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วยอาการหนักที่เปลี่ยนมาเป็นอาการเบา ผู้ป่วยโรคนอนไม่หลับหยิบพวงกุญแจขนาดใหญ่ออกมา ลองไขอยู่พักใหญ่กว่าจะเปิดประตูได้