บทที่ 191 ชะตาที่ไม่อาจกำหนดเอง

บทที่ 192 ชะตาที่ไม่อาจกำหนดเอง

“อาจารย์ใหญ่!”

เหล่าเทพอสูรและนักเรียนทุกคนในวิทยาลัยต่างมองเห็นเอี๋ยนซีจือ ท่ามกลางซากปรักหักพังของโรงเรียนที่ถูกพายุฝนโหมกระหน่ำ หญิงชรายืนตระหง่านอยู่ตรงขอบเขตของโลกแห่งเงา

นักเรียนที่ติดเชื้อโรคกลัวดูเหมือนจะถูกบางสิ่งบางอย่างกระตุ้น ทุกคนต่างหันไปมองทางที่เอี๋ยนซีจือยืนอยู่โดยไม่รู้ตัว

โรงเรียนกลายเป็นซากปรักหักพัง อาคารทุกหลังพังทลายลง เด็กๆ ที่ได้รับผลกระทบจากอาการป่วยต่างหวาดกลัว พวกเขาร้องไห้และพยายามจะหนีไปจากที่นี่ หนีไปจากสถานที่ที่เคยให้ความอบอุ่นแก่เด็กกำพร้าและเด็กพิการส่วนใหญ่ในเมืองฮั่นไห่

มันกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ใครกันที่ทำร้ายเด็กๆ ของฉัน?