บทที่ 170 เราทุกคนต่างเป็นแหล่งแพร่เชื้อ!

บทที่ 171 เราทุกคนต่างเป็นแหล่งแพร่เชื้อ!

น้ำเสียงของเกาหมิ่งดูเหมือนจะแฝงไปด้วยพลังพิเศษ ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนคมมีดที่ทิ่มแทงลงไปในก้นบึ้งหัวใจของเกาหมิ่ง

“ฉันตกลงที่จะกลับไปรับช่วงต่อจากนายงั้นหรือ?”

ความทรงจำแห่งความตายปะทะกันอยู่ในเรือนทัณฑ์ เกาหมิ่งตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะย้อนกลับไปบนรถบัสคันนั้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคำสัญญาที่เขาไม่เคยทำสำเร็จเสียที

เขารู้สึกปวดหัวจนแทบยืนไม่อยู่ วังวนแห่งโชคชะตากำลังฉุดรั้งเขาไว้ตลอดเวลา