บทที่ 171 th

第172章 ยืมดาบฆ่าคน

โหย่วเต๋อที่ถูกต้อนจนมุมไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไป ลึกๆ ในสันดานเขาเป็นคนขี้ขลาดและต่ำช้า แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ก็ยังไม่กล้าต่อกรกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ขาสองข้างของเขาอ่อนแรงลง กางเกงที่เปียกชุ่มส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น

“ผมไม่รู้อะไรจริงๆ ผมแค่ไปรับน้องชายที่หน้าโรงเรียน พ่อแม่แท้ๆ ของเขากำลังรอการรักษาอยู่ในโรงพยาบาล ครอบครัวเราลำบากกันมากแล้ว ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ จะให้ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!” โหย่วเต๋อโขกศีรษะจนเสียงดังปัง น้ำตาไหลพราก