บทที่ 169 การสับเปลี่ยน

บทที่ 170 การสับเปลี่ยน

“เพื่อนนักเรียน นายกำลังหาเจ้าสิ่งนี้อยู่หรือเปล่า?” เกาหมิ่งชูบัตรนักเรียนในมือขึ้นมา แล้วสบตากับนักเรียนชายท่าทางธรรมดาคนนั้น

รูปถ่ายบนบัตรค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ความทรงจำราวกับหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนหน้าต่าง ไหลซึมลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจ

“หือ?” เพื่อนนักเรียนคนนั้นดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน ปฏิกิริยาของเขาค่อนข้างเชื่องช้า ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ยื่นมือออกมา “ขอบใจนะ”

ภายในบัตรนักเรียนรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโรงเรียนเอาไว้ เกาหมิ่งไม่ได้อยากจะคืนมันให้เจ้าของเลยแม้แต่น้อย หากเป็นไปได้ เขาอยากจะกลืนบัตรใบนี้ลงท้องไปเสีย แล้วขังความทรงจำทั้งหมดไว้ในใจของเขาเอง