กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 169 เพื่อนที่ดีที่สุดคืออะไร
ภาพหลิวอีที่สวยงามและเย็นชาในจินตนาการ กับภาพที่เห็นจริงนั้นแตกต่างกันมาก หัวใจของเฉียนจวิ้นหรานราวกับหยุดเต้น เขาไม่เคยเห็นสุนัขที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิดมาก่อน
“สุนัขจำนวนมาก?”
ปากขนาดมหึมากลืนเฉียนจวิ้นหรานและบัตรนักเรียนลงไปพร้อมกัน สุนัขสีดำตัวใหญ่ยืนสี่ขา ขนสีดำสนิทปลิวไสวในสีเลือด
นักเรียนที่ล้อมเกาหมิ่งไว้ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ขาทั้งสองข้างราวกับถูกเทตะกั่ว รองเท้าดูเหมือนจะติดอยู่กับพื้น ไม่สามารถขยับตัวได้เลย
“ในเมื่อพวกนายคิดว่าฉันเป็นนักเรียนคนที่ 51 แล้วพวกนายไม่กี่คนจะต่อสู้กับฉันที่ควบคุมกฎเกณฑ์ได้อย่างไร?”
เกาหมิ่งลูบไล้ภาพวาดของเซี่ยหยางบนผนัง หลังจากสุนัขสีดำตัวใหญ่กลืนเฉียนจวิ้นหรานลงไป มันก็หายไปในเงามืด และในวินาทีต่อมาก็เดินออกมาจากเงาด้านหลังเกาหมิ่งอย่างสง่างาม