บทที่ 160 เกาหมิ่งในกระจก

บทที่ 161 เกาหมิ่งในกระจก

ผนังห้องเรียนสุขศึกษาเริ่มกะเทาะหลุดลอก นักเรียนทุกคนต่างมองไปยังกระจกบานนั้นด้วยความยำเกรง

ไอความอาฆาตพุ่งพล่านราวกับชุดสูทที่ถักทอขึ้นจากความมืดมิดสวมทับอยู่บนร่าง จีเจ๋อในกระจกปลดเนกไทออกอย่างไม่ใส่ใจ แววตาของเขาดูหยิ่งผยองราวกับเทพเจ้าแห่งยุคสมัยใหม่

ดูเหมือนจะชินชากับการเป็นจุดสนใจ จีเจ๋อค่อยๆ กัดนิ้วเรียวยาวที่ปกติใช้จับปากกา สีแดงฉานหยดลงตามข้อมือ

“เขาทำอะไรน่ะ?”

“เขาจะวาดรูปบนกระจกเหรอ?”

“ทำไมใบหน้าเดียวกันแท้ๆ แต่คนในกระจกถึงดูหล่อเหลาขนาดนั้น?”