กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 160 ครูเซี่ยที่น่าสะพรึงกลัว
เปิดฝากระติกน้ำร้อนโดราเอมอน หม่าเถาเป่าโกจิเบอร์รี่ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำเบาๆ แล้วจิบเล็กน้อย
ในฐานะผีที่ต่อสู้มาเกือบทั้งชีวิต หลังจากเข้าเรียนในห้อง 13 เขาก็ตัดสินใจที่จะปล่อยวาง
ในอดีต เขาตั้งใจเรียนรู้วิธีหาตัวตายตัวแทน กลางวันค้นคว้ากฎของโรงเรียนในอาคารเรียน กลางคืนวิ่งไปทำงานล่วงเวลาที่หอพักเพื่อหาเหยื่อ ทุกวันเหนื่อยแทบตาย ประหยัดอดออม เพียงเพื่อจะหลุดพ้นจากสถานะผีและกลายเป็นมนุษย์
หลายปีที่ผ่านมาไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว แต่ผลลัพธ์ล่ะ? ผีในห้องเดียวกันถูกกฎเกณฑ์เก็บเกี่ยว วิญญาณแตกสลาย ตัวเองเบียดเสียดจนได้เข้าห้อง 13 แต่กลับพบว่าที่นี่เป็นเพียงโรงเรียนอีกแห่งหนึ่ง
ไม่มีความสุข ไม่มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง หันกลับไปมองอย่างตื่นตระหนก ภาพตัวเองในกระจกกลับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว ช่วงเวลาวัยเยาว์ที่เคยมีไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก
บางทีคำพูดนั้นอาจจะถูกต้อง ผีที่อดทนได้ก็จะมีความทุกข์ไม่รู้จบ