บทที่ 145 th

第146章 你不能這麼快樂

เกาหมิ่งเป็นเด็กที่มีความสุขมาตั้งแต่เล็ก เขาดูเหมือนจะเป็นคนที่ไม่เคยถูกความทุกข์รบกวนเลยแม้แต่น้อย เขามีทุกอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรจะมี ทั้งความไร้เดียงสา ความร่าเริง และความอยากรู้อยากเห็นต่อทุกสรรพสิ่งในโลก เขาเป็นคนที่ลืมเรื่องไม่สบายใจได้รวดเร็ว และใช้ชีวิตในแต่ละวันได้อย่างสดใสราวกับแสงตะวัน

ในห้องเรียน เกาหมิ่งคือตัวแสบที่ทำเอาครูต้องปวดหัว และเป็นตัวตลกประจำกลุ่มเพื่อน เขาไม่เคยถูกกฎเกณฑ์ใดๆ ผูกมัด นิสัยของเขาโลดโผนเกินกว่าใคร

ตามปกติแล้ว เด็กแบบนี้ควรจะถูกอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด แต่เขากลับได้พบกับคนสำคัญที่สุดในชีวิต นั่นคือ เอี๋ยนซีจือ

อาจารย์ใหญ่ไม่ได้ใช้วิธีการสอนแบบพิมพ์นิยมกับเขา แต่กลับสนับสนุนให้เขาค้นพบความงดงามรอบตัว และใช้พลังของตัวเองส่งต่อความสุขไปให้เด็กคนอื่นๆ

อาจารย์ใหญ่เอี๋ยนรู้มานานแล้วว่าเกาหมิ่งจงใจทำคะแนนสอบให้แย่ แทนที่จะอยากเป็นที่หนึ่ง เขากลับอยากเป็นที่โหล่เสมอ เพราะเด็กที่รั้งท้ายของห้องมักจะเป็นกลุ่มเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ซึ่งแม้ทุกคนจะคอยให้กำลังใจ แต่พวกเขาก็ดูจะรู้ตัวดีว่าเป็นภาระและด้อยกว่าคนอื่น