บทที่ 146 แต่ฉันมีความสุขจริงๆ นะ

บทที่ 147 แต่ฉันมีความสุขจริงๆ นะ

โหย่วเลี่ยงคือความอัปยศของวิทยาลัยเอกชนฮั่นเต๋อ เป็นวิญญาณร้ายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโรงเรียน และยังเป็นจุดชี้ขาดในการปะทะกันระหว่างกฎของโรงเรียนกับกฎของซือถูอัน

“แค่ดูรายงานไม่กี่หน้าบนผนังห้องทดลองจำลองสังคมก็บอกอะไรไม่ได้มากหรอก บางเรื่องอาจต้องรอให้คุณกลายเป็นเขาเสียก่อน ถึงจะเข้าใจว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น” ต้าโก่วคาบรายงานแผ่นหนึ่งไว้ในปากก่อนจะกลืนลงท้อง “ข้างในนั้นอันตรายมาก ฉันจะรอพวกคุณอยู่ที่หน้าประตู”

“ฟังคุณวิเคราะห์แล้ว นึกว่าคุณจะนำหน้าเข้าไปเสียอีก” เกาหมิ่งรู้สึกว่าตั้งแต่ต้าโก่วกลายมาเป็นเพื่อนกับเขา ก็ดูจะ “ร่าเริง” ขึ้นและพูดมากขึ้นด้วย

“ฉันจะคอยรับพวกคุณอยู่ที่หน้าประตู” ต้าโก่วส่ายหัวแล้วอ้า “ปากกว้างดั่งอ่างเลือด” ไปทางโจวซือซือ ก่อนที่เธอจะทันได้หลบ ต้าโก่วก็งับเข้าที่คอเสื้อของเธอแล้วลากมาไว้ข้างตัว “โลกของคนบ้า พวกเราที่เป็นคนปกติไม่ควรเข้าไปยุ่งจะดีที่สุด”

“แต่ฉันรู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่คนเลวเลยนะ” โจวซือซือไม่คิดว่าต้าโก่วกำลังเตือนเธอด้วยความหวังดี “ไม่ว่าจะเป็นเกาหมิ่งหรือโหย่วเลี่ยง ฉันคิดว่าที่พวกเขาต้องกลายเป็นแบบนี้ ก็เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้น บีบบังคับให้พวกเขาต้องเปลี่ยนไป”