บทที่ 144 ความรู้ที่โรงเรียนไม่ได้สอน

บทที่ 145 ความรู้ที่โรงเรียนไม่ได้สอน

“ผมจะพาเด็กพวกนั้นกลับมาเองครับ” เกาหมิ่งไม่เคยคิดว่าเด็กที่อาจารย์ใหญ่เหยียนอบรมสั่งสอนมาด้วยตัวเองจะเป็นผี พวกเขาแค่กำลังใช้หนทางของตัวเองในการเปลี่ยนแปลงโลกที่เย็นชานี้เท่านั้น “อาจารย์ใหญ่ครับ ผมขอให้คุณช่วยอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม? ปลอกแขนสีแดงนี่มันมุดเข้าไปในแขนเพื่อนผมแล้ว คุณช่วยเอาออกให้หน่อยได้ไหมครับ?”

โจวซือซือยื่นแขนออกมาด้วยความกระวนกระวาย สภาพของเธอในตอนนี้ดูน่ากลัวมาก ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าซีดเผือด

“ปลอกแขนสภานักเรียนเลือกเธอ นี่เป็นเรื่องดี” สายตาที่เอี๋ยนซีจือมองโจวซือซือนั้นอ่อนโยนกว่าตอนมองเกาหมิ่งอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าโจวซือซือเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเธอ “มีเพียงผู้ที่มีใจกตัญญู เต็มใจใช้ความรักตอบแทนโลกใบนี้ รักษาความไร้เดียงสาไว้ในใจได้ตลอดไป และมีจิตวิญญาณที่ร่าเริงเป็นอิสระเท่านั้น ถึงจะสามารถสวมปลอกแขนสีแดง และเป็นแบบอย่างให้กับเด็กทุกคนได้”