บทที่ 122 การหลบหนี

บทที่ 123 การหลบหนี

เกาหมิ่งลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาตั้งใจจะไปถามเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ว่าได้ยินเสียงนั้นเหมือนกันหรือไม่ เพื่อจะได้ตรวจสอบข้อมูลให้แน่ชัด

เขายื่นหัวออกมาจากมุ้งแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะในห้องพักนั้นเงียบสงัดจนเกินไป

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เกาหมิ่งถึงได้เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มห้าสิบนาทีแล้ว ตอนที่เขาจมดิ่งลงไปในฝันร้ายขณะดูดซับเศษเสี้ยวความทรงจำ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหน

“ไม่มีใครอยู่ในห้องเลยเหรอ?”

เขาเปิดมุ้งของแต่ละเตียงออกดู ทุกคนหนีไปหมดแล้วโดยไม่มีใครบอกเขาเลยสักคำ

เมื่อเปิดดูแชทกลุ่มในโทรศัพท์ ในกลุ่มที่เกาหมิ่งอยู่กลับไม่มีข้อความใด ๆ ส่งมาเลย