กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 124 ไหนล่ะเรื่องเล่าสยองขวัญ ก็แค่ชีวิตประจำวัน
“ไม่กลับหอพักจะถูกหักห้าคะแนน แล้วถ้าพังประตูเข้าไปอย่างรุนแรงต่อหน้าผู้ดูแลหอพักหลังปิดไฟแล้ว จะถูกหักกี่คะแนน?”
“ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยไปโรงเรียน” ต้าโก่วกลืนเกาหมิ่งลงไปแล้ววิ่งตะบึงไปในเงามืด
พายุฝนชะล้างขนสีดำสนิท เงาจางๆ ไหลผ่านร่างกาย ทุกครั้งที่ต้าโก่วกระโจน มันจะปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปหลายเมตร มันสามารถเดินทางผ่านความมืดได้อย่างอิสระ
เกาหมิ่งที่หลบอยู่ในร่างของต้าโก่ว มองดูโรงเรียนหลังปิดไฟผ่านมุมมองของมัน
น้ำฝนที่หยดลงมาจากมุมหลังคาตกลงบนหนังสือเรียนที่ไม่มีใครต้องการ ความรู้ในนั้นเริ่มเลือนราง ในระเบียงทางเดินมีคนกำลังวิ่งไล่กวดกันอย่างสนุกสนาน ดูเหมือนกำลังเต้นรำและดูเหมือนกำลังร้องเพลงไปในตัว