บทที่ 121 ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว หรือผู้ตายเพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 122 ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว หรือผู้ตายเพียงหนึ่งเดียว

“ในกฎระเบียบที่ป้าหอพักทิ้งไว้เขียนไว้ชัดเจนว่า หากคนที่มาตรวจหอพักรอบที่สองกำลังยิ้มอยู่ ให้รีบออกจากห้องพักโดยเร็วที่สุด” หวังเจี๋ยรอจนกระทั่งสภานักเรียนเดินไปไกลแล้ว จึงผูกเชือกรองเท้าให้แน่นพลางนั่งลงที่ขอบเตียง “พวกเราต้องหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองแล้ว”

“ตอนกลางคืนในโรงเรียนอันตรายมาก การอยู่ในห้องพักคือทางรอดเดียว” หยวนฮุยยืนกราน