บทที่ 110 เข้าสู่รั้วโรงเรียน

บทที่ 111 เข้าสู่รั้วโรงเรียน

ความตายบางครั้งก็อยู่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิด เทพมรณะอาจกำลังนั่งรถคันเดียวกับเราอยู่ก็ได้

เกาหมิ่งอ่านข้อความของหลิวอีจบก็เก็บโทรศัพท์ แล้วลุกขึ้นเดินไปทางท้ายรถ

เขาเดินผ่านชายที่พันด้วยผ้าพันแผลไปนั่งลงข้างๆ จือปั๋ว ส่วนโจวซือซือมองตามหลังเขาด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เกาหมิ่งถึงเดินออกไป

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เกาหมิ่งจ้องมองจือปั๋วเงียบๆ เขาเห็นรอยขีดข่วนบนนิ้วมือและรอยแผลเป็นที่ลำคอ ปัญหาทางจิตใจมักทิ้ง “หลักฐาน” ไว้บนร่างกายเสมอ จือปั๋วเคยจมดิ่งลงสู่พายุโหมกระหน่ำเพียงลำพัง

ริมฝีปากของจือปั๋วขยับพึมพำอะไรบางอย่าง เกาหมิ่งขยับเข้าไปใกล้ถึงได้ยินชัด