บทที่ 109 รถบัสสู่เรื่องเล่าสยองขวัญ

บทที่ 110 รถบัสสู่เรื่องเล่าสยองขวัญ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะถามว่ายังจำได้ไหมว่าฉันเคยเอาข้าวมาให้ เคยช่วยเธอขนของตั้งหลายอย่าง ตอนที่แม่ฉันทำขนมกับเค้กต่างๆ ฉันก็เคยชวนเธอกินด้วยนะ...” โจวซือซือสงสัยว่าเกาหมิ่งคือฆาตกรกล่องดนตรี แต่ลึกๆ ในใจเธอก็รู้สึกว่าเกาหมิ่งไม่น่าจะทำเรื่องแบบนั้นได้ ในความทรงจำของเธอ เกาหมิ่งคนนี้แม้จะเข้าหายากไปบ้าง แต่ก็เป็นคนมีน้ำใจมาก มีความรับผิดชอบและยึดมั่นในความถูกต้องอย่างสูง

“ตอนเรียนก็ได้รับความดูแลจากเธอจริงๆ นั่นแหละ” เกาหมิ่งพูดกับโจวซือซืออย่างสุภาพ “พอขึ้นรถแล้ว เธอก็นั่งข้างฉันนะ ตอนงานเลี้ยงก็อย่าอยู่ห่างฉันมากนัก”