กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 112 หายไปสี่คน
“ทำเป็นเล่นใหญ่ไปได้” เกาหมิ่งกวาดสายตามองข้อความในกลุ่มแชท เขาไม่ได้เก็บเอาสิ่งที่จั๋วจวินส่งมาใส่ใจแม้แต่น้อย “ตอนเรียนฉันก็อยากโดดเรียนจะแย่ จบมาแล้วยังจะให้ฉันใช้ชีวิตตามกฎโรงเรียนอีกเหรอ?”
“ฉันกลับคิดถึงห้องเรียนนะ” เกาหมิ่งเดินไปที่เตียงของตัวเอง เปิดผ้าห่มขึ้นตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีแมลงมีพิษหรือเศษซากยันต์อาคมก่อนจะปูมันกลับที่เดิม
“นั่นเพราะนายไม่ได้เป็นครูไงล่ะ คนข้างนอกน่ะอิจฉาที่เรามีวันหยุดปิดเทอม แต่มีแค่พวกเราเท่านั้นที่รู้ว่าการเป็นครูมันเหนื่อยแค่ไหน” ตู้ไป๋ตัวสูงมาก เขาเป็นรูมเมทกับเกาหมิ่งมาตั้งแต่สมัยมัธยม