บทที่ 86 เส้นขนานที่คลาดเคลื่อน

บทที่ 87 เส้นขนานที่คลาดเคลื่อน

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันในทันที เกาหมิ่งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นตักอาหารให้หว่านชิว แล้วบอกให้เขาเข้าไปกินในห้องก่อน

เมื่อหว่านชิวเดินออกไปแล้ว เกาหมิ่งจึงกลับมานั่งลงตรงหน้าหลิวอี สีหน้าของเขาดูไม่ต่างจากเดิมเท่าไรนัก แต่แววตากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ”