บทที่ 87 สมมติฐานระเบียงสี่ชั้น

บทที่ 88 สมมติฐานระเบียงสี่ชั้น

“ได้ ฉันจะรอคุณ” หลิวอีเริ่มเก็บของลงกระเป๋า ดูเหมือนเธอเตรียมจะจากไป

“อย่าเพิ่งรีบไป เรายังมีบางเรื่องที่ยังคุยกันไม่เคลียร์” เกาหมิ่งไม่คิดจะจมอยู่กับสิ่งที่หลิวอีพูดอีกต่อไป เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายคุมเกม “คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่า ทำไมคุณถึงรู้ที่อยู่บ้านของผม?”

“คุณไม่เคยสังเกตเลยเหรอว่าตัวเองทำอะไรหายไปบ้าง?” หลิวอีหยิบประวัติส่วนตัวที่ถูกฉีกขาดออกมาจากกระเป๋า เศษกระดาษชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งมีรูปถ่ายของเกาหมิ่ง ที่อยู่บ้านพัก และแผนการออกแบบเกมที่เคยได้รับรางวัลติดอยู่ “ฉันไม่รู้ช่องทางติดต่อคุณ ในเศษกระดาษนี้มีแค่ที่อยู่บ้านของคุณเท่านั้น”