บทที่ 85 หลิวอี

บทที่ 86 หลิวอี

เกาหมิ่งเก็บรูปถ่ายขาวดำของต้าโก่วลง แล้วหันไปมองเว่ยต้าโหย่วที่ยังคงมีอาการเหม่อลอย “ทำไมถึงปล่อยตัวต้าโหย่วออกมาล่ะ? หรือเป็นเพราะคนตาบอดคนนั้นแม้ตาจะบอดแต่ใจไม่บอด เลยดูออกว่าต้าโหย่วเป็นเพื่อนของฉัน?”

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดแววตาของเว่ยต้าโหย่วก็กลับมาเป็นปกติ ทันทีที่เห็นเกาหมิ่ง เขาก็ปล่อยโฮออกมา ชายร่างยักษ์ที่มีกล้ามเนื้อแน่นปึ้กสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรคนนี้ ดูราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่ในชีวิต

“ฉันตะโกนเรียกชื่อนายตลอดเวลา เมื่อกี้ฉันแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองติดอยู่ในความมืดมิดที่ไร้เสียงมานานนับศตวรรษ” เว่ยต้าโหย่วเช็ดน้ำตา “ฉันทั้งกลัวว่านายจะตามมาแล้วติดอยู่ที่นั่นด้วย และฉันก็ไม่มีใครให้พึ่งพาได้อีกแล้วจริงๆ”