บทที่ 79 นี่มือใครกัน (ตอนที่สอง)

บทที่ 80 นี่มือใครกัน? (ตอนที่สอง)

ราตรีมืดมิด เกาหมิ่งเดินผ่านศูนย์พักพิงชั่วคราวอย่างเงียบเชียบ

บ้านโครงเหล็กชั่วคราวแต่ละหลังสั่นคลอนท่ามกลางลมฝน รอบกายไร้แสงไฟแม้แต่ดวงเดียว นาน ๆ ครั้งก็ได้ยินเสียงทุบประตูที่ดังมาจากที่ไกล ๆ

“ใกล้จะถึงหมู่บ้านปอวานแล้ว”

ปีกหมวกเสื้อกันฝนถูกกดลงต่ำ หัวใจของเกาหมิ่งเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ หลังจากเข้าใกล้หมู่บ้านที่ยังรื้อถอนไม่เสร็จสิ้นมานานนับสิบปี เทพผีในใจเขากำลังเตือนให้เขาอยู่ห่าง ๆ

เกาหมิ่งเดินอ้อมไปข้างหน้า เขาเดินตามรอยรองเท้าบนพื้นจนมาถึงพื้นที่กักกันที่อยู่ระหว่างหมู่บ้านกับศูนย์พักพิง

ป้ายห้ามเข้าถูกผลักล้มลงแล้ว ในแอ่งน้ำยังคงมีคราบเลือดที่กำลังจะจางหายไป

เกาหมิ่งแหวกกิ่งไม้ที่ขวางทางออก เขาเห็นเจ้าหน้าที่สืบสวนที่สวมเสื้อกันฝนแบบเดียวกันกำลังเผชิญหน้ากับชาวบ้านบางคน