กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 79: ผมเป็นทั้งคนไข้ และเป็นหมอที่เก่งที่สุด (ตอนที่ 1)
แขนทั้งแปดข้างที่กุมความทรงจำแห่งความตายเอาไว้กางออกไปรอบทิศทาง เงาดำราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระแทกเข้ากับผนังห้องตรวจ ผู้คนที่เคยถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเดินฝ่าพายุฝนกลับมายืนอยู่ตรงหน้าหมอลู่คนเดิม
ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังไรผมแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด เกาหมิ่งใช้สองมือกดลงบนโต๊ะแล้วพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา
“หมอลู่ โรคของผม... คุณรักษาได้ไหม?”
ตุ๊กตาผ้าที่น่าเกลียดน่ากลัวคลานออกมาจากใต้โต๊ะ มันคว้าขาของหมอลู่เอาไว้ เขาพยายามถอยหนีสุดชีวิต แต่เกาหมิ่งไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หลบหลีกเลยแม้แต่น้อย
ใบหน้าทั้งสี่ของเทพผีเลือดเนื้อจ้องมองหมอลู่ ก่อนที่ร่างของเทพผีจะพุ่งเข้ากระแทกศีรษะของเขาอย่างจัง!
หัวใจของเกาหมิ่งที่ถูกย้อมด้วยเลือดเต้นรัว ทุกจังหวะที่มันกระตุก สีเลือดภายในห้องตรวจก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น