บทที่ 80 th

第81章 กลิ่นหอมที่ตราตรึงชั่วชีวิต (ตอนที่ 3)

มือข้างนั้นไม่มีไออุ่นของคนเป็น เต็มไปด้วยรอยด้านและสะเก็ดแข็ง

ปลายนิ้วเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน เล็บเหมือนถูกฟันแทะจนแหว่งเว้าเป็นรอยหยักไม่เป็นทรง

ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบงันถึงขีดสุด มือข้างนั้นกลายเป็นสิ่งเดียวที่มอบข้อมูลให้แก่เกาหมิ่งได้

"เมื่อสูญเสียการได้ยินและการมองเห็น คนสติเฟื่องในห้องใต้ดินมืดก็คงใช้มือคู่นั้นสัมผัสโลก แม้ว่าโลกของเขาอาจจะเป็นเพียงห้องใต้ดินร้างก็ตาม"

นิ้วทั้งห้าถูกกุมกลับอย่างกะทันหัน เกาหมิ่งรู้สึกราวกับถูกสัตว์ป่าขย้ำ แรงมหาศาลลากเขาลากถูเข้าไปในส่วนลึกของห้องใต้ดินมืด

เขาปกป้องศีรษะเอาไว้ เกาหมิ่งไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้อีกต่อไป ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ล้มลงไปในโคลนตม