บทที่ 16 ความสามารถพื้นฐาน พ่อและแม่ผู้มาส่งเค้ก

บทที่ 16 ความสามารถพื้นฐาน: พ่อและแม่ผู้มาส่งเค้ก

เกาหมิ่งวิ่งเหยาะๆ ลงบันไดโดยไม่แม้แต่จะกางร่ม เขาฝ่าสายฝนกลับมาถึงบ้าน

วันนี้เขาผ่านอะไรมามากมายจนรู้สึกอิ่มตัวยิ่งกว่าตอนทำงานในเรือนจำนักโทษเดนตายเสียอีก

เมื่อปิดประตูห้อง เกาหมิ่งก็นำภาพถ่ายขาวดำที่เขามีมาวางเรียงกันบนโต๊ะรับแขก “เมื่อเกมสยองขวัญหลอมรวมเข้ากับโลกความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์ คนในรูปหน้าศพเหล่านี้จะกลับมาได้ไหม? แต่ถึงตอนนั้น พวกเขาที่กลับมา... จะยังเป็นพวกเขาคนเดิมอยู่หรือเปล่า?”

สายตาของเขาเลื่อนไปมองครูเหยา เกาหมิ่งรู้สึกกังวลเล็กน้อยว่าอีกฝ่ายอาจปรับตัวกับสภาพแวดล้อมทางนั้นไม่ได้ เขาจึงตั้งใจว่าครั้งหน้าหากเกิดเหตุการณ์เรื่องเล่าสยองขวัญขึ้นอีก เขาจะพกรูปถ่ายขาวดำของจ้าวสี่และครูเหยาติดตัวไปด้วย