บทที่ 2 ขี้อายเกินไป เลยไม่กล้าคุยกับพ่อแม่

บทที่ 2 ขี้อายเกินไป เลยไม่กล้าคุยกับพ่อแม่

คราบโคลนจากพื้นรองเท้ายังคงติดอยู่บนพื้นห้อง เกาหมิ่งปิดประตูเหล็กดัดแล้วลงกลอนแน่นหนา

มือที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกันฝนจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนแน่น ลมหายใจของเกาหมิ่งเริ่มหอบกระชั้น สื่อมวลชนขนานนามเขาว่า "ฆาตกรต่อเนื่องชุดกันฝน" ซึ่งเขาก็พอใจกับฉายานี้มาก มันทั้งโหดเหี้ยม บ้าคลั่ง และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ฉันควรจะขอบคุณที่เขาให้ที่พักพิงยังไงดีนะ?"

ดวงตาของเกาหมิ่งแทบจะถูกเส้นเลือดฝอยสีแดงฉานกลบจนมิด เขาจ้องมองแผ่นหลังของเกาหมิ่ง เขาชอบล่าคนที่จิตใจดี ชอบขยี้ความงดงามให้แหลกคามือ แล้วเหยียบซ้ำลงไปแรงๆ

"การที่มีนิสัยดีขนาดนี้ แสดงว่าเขาต้องมีครอบครัวที่อบอุ่นมากแน่ๆ เขาต้องถูกพ่อกับแม่ปกป้องมาอย่างดี ดอกไม้ที่โตในเรือนกระจกแบบนี้ ไม่มีทางรู้หรอกว่ามนุษย์เราจะเลวร้ายได้ถึงขั้นไหน"