กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จ้าวเหม่ยลี่ แกวิ่งมาร้องตะโกนโหวกเหวกอะไรในบ้านฉัน!”
เมื่อเห็นแม่ของฝูกุ้ยบุกพรวดเข้ามา เดินค้นหาเด็กบ้านตัวเองทีละห้อง หวังซิ่วเอ๋อก็โกรธจัด
จ้าวเหม่ยลี่เท้าสะเอว น้ำลายกระเซ็นฟุ้งกระจาย
“เด็กบ้านแกหลอกฝูกุ้ยบ้านฉันไปเก็บลูกพลับ จนตกจากต้นไม้ไม่กล้าเดินแล้ว! หวังซิ่วเอ๋อ แกอย่าถือว่าคนบ้านแกเยอะแล้วจะรังแกคนอื่นได้นะ วันนี้ถ้าแกไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน ฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
“ต้าหวา!”
หลี่กุ้ยฮวาที่ยืนอยู่ข้างแม่สามีได้ยินคำนี้ก็ขมวดคิ้ว รีบตะโกนเรียกพวกต้าหวาออกมา
โจวหลานพูดกับหวงอิงด้วยสีหน้าขอโทษขอโพย “สหายหวง พวกเราคงไม่รั้งคุณไว้แล้วนะ”
“ฉันเข้าใจ พวกเธอจัดการเรื่องในบ้านก่อนเถอะ ฉันกลับก่อนล่ะ!”
หวงอิงยิ้มพลางสะพายกระเป๋าเดินออกไปข้างนอก