กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเห็นพวกต้าหวาเดินไกลออกไปแล้ว ฝูกุ้ยก็กลอกตาบน
“ฮึ พวกนายเก็บผลไม้ได้แล้วฉันเก็บผลไม้ไม่ได้หรือไง”
ฝูกุ้ยคิดว่าต้าหวาเจตนาไม่อยากให้ตัวเองไปเก็บลูกพลับ จึงให้ตัวเองกลับบ้านไปตามท่าน
พอกลับมา ไม่แน่ว่าพวกเขาก็อาจจะย้อนกลับมาเก็บลูกพลับไปจนเกลี้ยงแล้ว!
“พี่ชาย พวกเรากลับบ้านไปตามแม่มาช่วยเถอะ!”
หลี่พ่านตี้ผู้เป็นน้องสาวของหลี่ฝูกุ้ยดึงเสื้อพี่ชายไว้พลางเอ่ยเสียงเบา
“ไป ๆ เธอโง่หรือเปล่า ถ้าพวกเรากลับไป ลูกพลับก็โดนพวกเขาเก็บจนหมดน่ะสิ!”
ฝูกุ้ยพูดพลางสะบัดมือของน้องสาวออกอย่างหงุดหงิด แล้วสาวเท้าก้าวใหญ่ไปยังทิศทางที่พวกต้าหวาเพิ่งชี้บอก
พ่านตี้จึงจำต้องตามไป
เจ้าตัวเล็กทั้งห้าของตระกูลเจียงกำลังดีอกดีใจที่เก็บลูกพลับมาได้เยอะขนาดนี้