เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่จาวตี้กับหลี่พ่านตี้ต่างยืนตัวลีบหวาดกลัวอยู่ในลานบ้าน ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว
แม้ด้านนอกจะมีฝนตกปรอย ๆ อยู่ ก็ไม่กล้าเดินเข้าบ้าน
พวกเธอต่างกลัวว่าเข้าบ้านไปแล้วจะถูกย่าใช้เป็นที่ระบายอารมณ์ทั้งทุบทั้งด่า
“ย่า ฉันเจ็บ!”
หลี่ฝูกุ้ยร้องโอดครวญโวยวายราวกับเชือดหมูอยู่ในบ้าน
อันที่จริงเขาก็แค่ยืนบนต้นไม้ไม่มั่นคงจนตกลงมาทำให้เท้าแพลงเท่านั้น
ร้องไห้จนทำเอายายหลี่ใจแทบสลาย
“ฝูกุ้ยไม่ร้องนะ ย่าเป่าเพี้ยงให้ก็หายแล้ว ไม่เจ็บแล้วไม่เจ็บแล้วนะลูก!”
พอจ้าวเหม่ยลี่กลับมาได้ยินลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองยังร้องไห้อยู่ ก็ไม่สนใจพวกผู้อำนวยการอวี๋ที่อยู่ด้านหลังแล้ววิ่งถลาเข้าบ้านไปทันที
“ฝูกุ้ย! แม่กลับมาแล้ว เธอบอกกับแม่ซิ ว่าใช่ไอ้พวกลูกสุนัขบ้านตระกูลเจียงหลอกให้เธอไปเก็บลูกพลับจนต้องเจ็บตัวใช่ไหม!”