กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ชีพจรตำแหน่งชุ่นแผ่วเบา ส่วนชีพจรลึกตึงลื่น ถือเป็นโรคอุดกั้นทรวงอก ตับไตพร่อง โลหิตปราณติดขัด ปราณคั่งส่วนบน ด้วยเหตุนี้จึงใจสั่น”
ฝูเป่าวางมือลงพลางเอ่ยขึ้นมาอย่างจริงจังราวกับกำลังท่องตำรา
“ไอ้หยา ฝูเป่า หนูนี่ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ เลย!”
“ฝูเป่า ที่หนูพูดหมายความว่ายังไงน่ะ นี่หนูจับชีพจรเป็นจริง ๆ เหรอ?”
ป้าหม่ากับจางเสี่ยวหงนั่งไม่ติดที่แล้ว
ทั้งสองคนตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไรดี เด็กเล็กวัยสามขวบคนหนึ่งจะจับชีพจรเป็นและรู้เรื่องการแพทย์จริง ๆ ได้อย่างไรกัน?!
“อาจารย์สอนหนูมาค่ะ ฝูเป่าไม่เก่งหรอก อาจารย์ต่างหากที่เก่ง คุณย่าหม่าไปหาอาจารย์ให้ช่วยรักษาโรคเถอะนะคะ!”
ฝูเป่าถ่อมตัวพลางอวดอ้างความสามารถของอาจารย์ตนเองอย่างไม่ถ่อมตัวไปพร้อมกัน