กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ยานะ ย่าจะกินยาอีกไหม”
ฝูเป่าจับของคล้ายรากไม้ที่เหลืออยู่ครึ่งท่อนนั้นแล้วใช้ก้อนหินทุบจนแหลกอีกครั้งเพื่อสาธิตให้พวกเธอเห็น
จางเสี่ยวหงตื่นตระหนกจนลนลาน รีบมองสีหน้าของป้าหมาด้วยความร้อนใจ
อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงแม่แท้ ๆ ของหัวหน้ากองการผลิต หากรู้ว่าตอนตัวเองหมดสติถูกเด็กเล็กเอารากหญ้าใบไม้มาป้อนมั่วซั่วจะไม่โมโหตายหรือไงกัน!
แต่ทว่าป้าหมากลับน้ำตาคลอเบ้า ยื่นนิ้วมือชี้ไปทางฝูเป่าพลางส่งเสียงสั่นเครือ
“เด็กดี เธอเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของฉันนะ!”
ฝูเป่ามือหนึ่งถือยา อีกมือหนึ่งจับเสี่ยวไป๋ที่บิดตัวไปมา สีหน้างุนงงไม่เข้าใจว่าคุณย่าชราคนนี้กำลังพูดอะไรกัน
ตามตัวและใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยน้ำคั้นรากหญ้ากับฝุ่นดิน ขากางเกงข้างหนึ่งร่นขึ้นไปอยู่ตรงน่อง เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนผุดผ่อง
จี้หยกน้อยที่สวมติดตัวตรงลำคอดูเหมือนจะสะท้อนกับแสงอาทิตย์จนเปล่งแสงริบหรี่ออกมา แต่ก็เพียงชั่วพริบตาเดียวก็กลับคืนสู่สภาพเดิม