ตอนที่ 34 ฝูเป่าช่วยชีวิตคน!

เดินอยู่บนเขาตั้งครึ่งค่อนวัน จางเสี่ยวหงเอ่ยถามไปหลายรอบ ฝูเป่าต่างบอกว่าไม่เหนื่อยเลยสักนิด

จางเสี่ยวหงยังคิดว่าฝูเป่าเขินอายที่จะให้ตนอุ้ม จึงจูงฝูเป่าหาหินก้อนใหญ่ใกล้ ๆ นั่งลง

“พวกเราพักกันสักประเดี๋ยวค่อยไปต่อ ขึ้นเขาเดินเร็วไม่ได้ เหนื่อยแล้วต้องบอกสะใภ้รองนะ ไม่อย่างนั้นเท้าจะพองเอา”

“เข้าใจแล้วสะใภ้รอง!”

ฝูเป่าเชื่อฟังอย่างว่าง่าย กอดเสี่ยวไป๋แล้วนั่งลง

แต่เธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิดจริง ๆ ยิ่งเดินขึ้นไปบนเขาเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าเนื้อตัวเบาสบาย มีเรี่ยวแรงใช้ไม่หมดสิ้น

จางเสี่ยวหงหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกจากกระเป๋ามาเช็ดหน้าให้ฝูเป่า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูระคนชื่นชอบ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้าแหย่เธอ