ตอนที่ 36 ความชอบของฝูเป่าใหญ่ที่สุด

เพราะมัวแต่ไปส่งป้าหมากลับบ้าน ทั้งยังอยู่คุยต่ออีกพักหนึ่งจนเสียเวลา ตอนที่จางเสี่ยวหงพาฝูเป่ากลับถึงบ้าน หวังซิ่วเอ๋อกับโจวหลานจึงมายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

“ย่า แม่ พวกเรากลับมาแล้ว!”

ฝูเป่าปล่อยมือสะใภ้รอง สะบัดแขนโบกไปมาประหนึ่งลูกนกตัวน้อยวิ่งถลาไปหาย่าและแม่

“ดูตัวเข้าสิเปรอะเปื้อนไปหมด นี่ไปกลิ้งเล่นบนพื้นมาหรือไง”

โจวหลานตบฝุ่นดินบนตัวฝูเป่าเบา ๆ พลางเอ็ดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ฝูเป่าเกาะไหล่แม่พลางหัวเราะคิกคัก แล้วล้วงเอาเสี่ยวไป๋ที่ขดเป็นก้อนกลมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ตอนนี้โจวหลานเห็นเสี่ยวไป๋แล้วไม่กลัวเท่าตอนแรกอีกต่อไป สัตว์ตัวเล็กที่ลูกสาวชอบ ต่อให้กลัวแค่ไหนก็ย่อมเอาชนะใจตัวเองได้

เสี่ยวไป๋เองก็เหมือนไปกลิ้งในดินโคลนมา สภาพดูมอมแมมไม่แพ้กัน

“ทำไมป่านนี้ถึงเพิ่งกลับมาล่ะ”