ตอนที่ 11 เธอไม่ได้เป็นทารกน้อยสองขวบอีกต่อไปแล้ว

จมูกของซานหวาไวที่สุด ยังไม่ทันได้เข้าห้องไปดูว่ากินข้าวกับอะไรก็ได้กลิ่นเนื้อก่อนแล้ว

พอได้ยินว่ามีเนื้อให้กิน เด็ก ๆ หลายคนของตระกูลเหล่าเจียงก็แย่งกันล้างมือแล้วเข้าห้องไปรุมล้อมที่โต๊ะ

ก็เห็นว่าตรงกลางโต๊ะไม้ในห้องโถงกลางบ้านมีกะละมังมันฝรั่งตุ๋นชิ้นไก่วางอยู่จริง ๆ!

หวังซิ่วเอ๋อหรี่ตายิ้มพลางกล่าวว่า “วันนี้วันเกิดฝูเป่า ย่าตุ๋นเนื้อไก่กะละมังใหญ่ให้ แล้วยังใส่วุ้นเส้นแผ่นที่ฝูเป่าชอบกินที่สุดลงไปด้วย พวกเราทั้งครอบครัวกินกันให้เต็มที่เลย อิ่มแน่นอน!”

วันเกิดของฝูเป่า ประกอบกับตอนนี้ในไร่นาตรงกับช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงพอดี พวกผู้ใหญ่ก็เหน็ดเหนื่อยกันมาก

หวังซิ่วเอ๋อตั้งใจจะเลี้ยงตอบแทนให้ทุกคนในครอบครัวได้กินมื้อดี ๆ นั่นเอง

“ย่าดีที่สุดเลย!”

ฝูเป่าพูดด้วยน้ำเสียงหวานใส ก้าวขาสั้น ๆ เข้าไปกอดขาของหวังซิ่วเอ๋อแล้วพยายามปีนขึ้นไป หวังซิ่วเอ๋อเอ็นดูราวกับเป็นของหายากจึงอุ้มฝูเป่าขึ้นมา