กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอจ้าวหรงพูดจบก็หันไปรื้อหนังสือเรียนของตัวเอง ปากยังฮัมเพลงฮิตติดหูอยู่ ทำหน้าตาเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผ่านไปพักใหญ่ ก็มีนิ้วมือหนึ่งค่อย ๆ ลังเลจิ้มไปที่หลังของจ้าวหรงเบา ๆ
จ้าวหรงหันกลับมา
หลินหว่านชิงกัดริมฝีปาก ไม่กล้ามองเธอ ขอบตายังแดง ปลายขนตายังมีหยดน้ำตาที่ไม่แห้ง เสียงเบาเหมือนเสียงยุง:
“หรงหรง… พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอ… เชื่อถือได้จริง ๆ หรือ? เขาจะไม่… เขาจะไม่ทรยศพวกเราใช่ไหม?”
มุมปากของจ้าวหรงค่อย ๆ ยกขึ้น เผยรอยยิ้มที่เหมือนรู้อยู่แล้ว
เธอวางมือลงบนหลังมือของหลินหว่านชิง ตบเบา ๆ “วางใจเถอะ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉันเชื่อถือได้มาก”