กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จางอี้ฝาน”
เสียงเรียกใส ๆ ดังมาจากหน้าประตูห้องเรียน
ไม่ดังนัก แต่ทั้งห้องเรียนได้ยินกันหมด
ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน เห็นเสิ่นจืออี้ยืนอยู่ที่หน้าประตู ผมมัดหางม้า ซิปชุดนักเรียนรูดขึ้นถึงหน้าอกอย่างเรียบร้อย ในมือถือกระดาษพับแผ่นหนึ่ง
สายตาของเธอข้ามผ่านความวุ่นวายที่ยังไม่จางหายไปจากห้องทั้งห้อง ตรงไปยังที่นั่งแถวสุดท้ายติดหน้าต่าง
“โอ๊ย!”
จงเหวินเป็นคนแรกที่โห่ขึ้นมา ลากเสียงยาวและดัง มือทั้งสองข้างป้องปากทำเป็นโทรโข่ง