กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางอี้ฝานคิดไปคิดมา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มของเขาเลื่อนลอยไปเล็กน้อย
“นายยิ้มอะไร?” เสิ่นจืออี้มองรอยยิ้มที่จู่ ๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าของเขาแล้วรู้สึกงุนงง
“ไม่มีอะไร”
จางอี้ฝานรีบกดมุมปากให้กลับเป็นเส้นตรง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว น้ำเสียงจริงจังขึ้น
“ขอบใจ ขอบใจสำหรับทุกอย่างที่เธอทำให้ฉัน วางใจเถอะ ฉันจะทุ่มพลังทั้งหมดรับมือการสอบเกาเข่าแน่นอน”
เสิ่นจืออี้ตีหน้าขรึม พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูเย็นชาให้มากพอ “ไม่ได้ทำเพื่อนาย ฉันแค่อยากเอาชนะนายให้ได้อย่างแท้จริง”
“ไม่ได้ทำเพื่อฉัน แล้วถึงขั้นไปรายงานผู้อำนวยการเลยหรือ?”
“เขาสมควรโดนแล้ว”