เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผิงข่ายเฟยลุกขึ้นจากพื้น เข่าทั้งสองข้างเปื้อนฝุ่นเป็นก้อน เขาก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองจางอี้ฝาน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าจางอี้ฝานจะกล้าลงมือในห้องเรียนจริง ๆ
เมื่อวานที่หน้าโรงเรียนยังพอว่า นั่นเป็นด้านนอก และมีคนเห็นไม่กี่คน
แต่ตอนนี้มันคือในห้องเรียน ต่อหน้าทั้งชั้น และต่อหน้าหลินหว่านชิง
เขาเห็นหลินหว่านชิงยืนอยู่กลางระเบียงทางเดิน ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว
ตอนที่เขาล้ม เขาเกือบชนโต๊ะของเธอ เธอไม่ได้พยุงเขาและไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มมองเขาแวบหนึ่ง
แววตานั้นเย็นชา ราวกับมองคนแปลกหน้าที่ล้มหน้าคะมำอยู่บนถนนใหญ่
เผิงข่ายเฟยรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองกำลังร้อนผ่าว
ไม่ใช่เพราะความละอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่แผดเผา
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยยืดอกต่อหน้าจางอี้ฝานได้เลย