กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางอี้ฝานนั่งอยู่ที่โต๊ะ ในมือหมุนปากกาอยู่ ริมหูได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงตบโต๊ะดังระลอกแล้วระลอกเล่า
จงเหวินยังอยู่ข้าง ๆ เต้นรำมือไม้พลางย้อนรอยศึกเมื่อเช้าให้เด็กหนุ่มแถวหลังฟัง พอถึงตรงที่ตื่นเต้นน้ำลายแทบกระเด็นไปถึงแก้วเก็บความร้อนของจางอี้ฝาน
พูดตามตรง ความรู้สึกแบบนี้ค่อนข้างสะใจ
เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยยืนบนเวทีมาก่อน
ตอนขึ้น ม.4 คว้าที่หนึ่งของชั้นปี โรงเรียนให้เขาขึ้นพูดแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเรียนในพิธีเชิญธงชาติ
นักเรียนกว่าสองพันคนยืนอยู่ลาน โรงเรียน เขาถือร่างสคริปต์อ่านอยู่สิบห้านาที ข้างล่างคนหาวก็หาว คนท่องคำศัพท์ก็ท่องคำศัพท์ พอเขาอ่านจบ “ขอบคุณทุกคน” เสียงปรบมือก็เบาบาง ไม่ต่างจากตบยุง