เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางอี้ฝานพยักหน้า ก่อนหันหลังเดินตามฟู่ข่ายออกจากห้องทำงาน
เจ้าหน้าที่ตรวจวินัยอาวุโสยืนอยู่ที่เดิม มองส่งแผ่นหลังในชุดนักเรียนสีฟ้าขาวที่หายลับตรงหัวมุมบันได แล้วค่อย ๆ ดึงสายตากลับมาพร้อมครุ่นคิด
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง! รู้ไหมว่าเมื่อกี้คุณกำลังทำอะไรอยู่!”
ฟู่ข่ายเดินนำหน้าไปด้วยฝีเท้าที่ทั้งเร็วทั้งเร่งรีบ
“นั่นคือคณะกรรมการตรวจวินัย! คุณไปรายงานผู้อำนวยการว่าซ่อนตู้เซฟไว้ต่อหน้าคณะกรรมการตรวจวินัย! ถ้าในกำแพงไม่มีอะไรเลยจะทำยังไง? ถ้าคุณจำผิดจะทำยังไง? แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เด็กอย่างเธอรู้ได้ยังไงว่ามีตู้เซฟอยู่ในกำแพง?”
“เดาสุ่มเอา”
จางอี้ฝานเดินตามหลัง น้ำเสียงสบาย ๆ
“เดาสุ่ม?! เรื่องแบบนี้ก็เดาสุ่มได้ด้วยหรือ?! เธอเอาปฏิบัติการสอบสวนของคณะกรรมการตรวจวินัยมาเดาสุ่มเนี่ยนะ เดี๋ยวก่อน...”