กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์ฟู่ครับ ท่านอย่าพูดอย่างนั้นเลย ถ้าท่านไม่มา ผู้อำนวยการคงไม่ยอมให้แม้แต่ ‘เขียนคำสารภาพกับขอโทษ’ ท่านทำเกินพอแล้ว—”
คำปลอบของจงเหวินยังพูดไม่ทันจบ
“ยังไม่พอ!” ฟู่ข่ายตัดบทเขา เสียงเด็ดขาดราวมีดฟัน “เขียนคำสารภาพกับขอโทษ สำหรับนักเรียนคนหนึ่งที่เรียกนักเลงสังคมมากกว่าสิบคนมาดัก ตัดสินแบบนี้มันห่างไกลคำว่าพอเหลือเกิน แต่ถึงฉันไม่เห็นด้วย แล้วมันจะทำอะไรได้ล่ะ”
จางอี้ฝานเดินผ่านข้างกายจงเหวินไปหยุดตรงหน้าฟู่ข่าย
“อาจารย์ฟู่ครับ ตอนที่วิ่งไปถึงปากซอย ท่านวิ่งด้วยเท้าเปล่าข้างเดียว รองเท้าแตะยังวิ่งจนแตกเลย”
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แฝงความจริงจังที่ทำให้ไม่มีใครโต้กลับได้