กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้อำนวยการเมิ่ง!”
เสียงของฟู่ข่ายกดต่ำมาก แต่ทุกคำราวกับถูกบีบออกมาจากระหว่างฟันด้วยแรงและโทสะ
“ผมไม่เห็นด้วย! นี่ไม่ใช่ความขัดแย้งระหว่างนักเรียน นี่คือเด็กสังคมถืออาวุธล้อมรุมนักเรียนในโรงเรียน! ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเกินไป แต่เป็นผิดกฎหมาย!”
“ที่นักเรียนของผมวันนี้ไม่เป็นอะไรก็เพราะฝีมือของเขาเอง ถ้าเขาไม่มีฝีมือล่ะ? ถ้าที่นอนอยู่ในตรอกซอยไม่ใช่พวกนักเลงแต่เป็นเขาล่ะ? ตอนนั้นท่านก็จะใช้คำว่า ‘นักเรียนล้อเล่นกัน’ ไปอธิบายกับผู้ปกครองหรือ?”
อากาศในห้องทำงานเงียบลง abruptly
ผู้อำนวยการเมิ่งมองฟู่ข่าย สายตาที่อยู่หลังแว่นกรอบทองเริ่มเย็นลง
เผิงข่ายเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ กอดแขน ยิ้มยิ่งกว้างขึ้น